NSMH

16/09/2026

…anlatılanların çok gerisinde/uzağında olsak bile dünyada olup biteni anlamamız, anlamlandırabilmemiz için okunması gerekenlerden biri olan bu kitapla boğuşurken yer yer aklıma gelen ve kitap bittiğinde de aklıma takılı kalan cümle 1968 mayıs’ının paris’indeki işçi, öğrenci ayaklanmalarının en önemli sloganlarından biriydi; GERÇEKÇİ OL İMKÂNSIZI İSTE!

11/09/2026

Beş duyunun algılayabileceklerinden sonrasını/fazlasını da sunan katmanlı ve her baktığınızda değişen gayrı maddi mistik iz kayıtlarıyla yüklü maddi bir ZEMİN görmek istiyorsak ERMAN ÖZBAŞARAN’ın sergisini görmek üzere BOSFOR galeriye kadar gitmemiz gerekiyor.

01/09/2026

22/08/2026

… mimarlara ve mimarlıklara hep alışılmadık bir yerinden bakan Ali Artun’un denemelerinden oluşan ve başlanınca bırakılamayan kitabın adı sıra dışı içeriğinin yanında sıradan tınlıyor; başlık EZOTERİK KARŞI MİMARLIK YAZILARI olsaydı ezoterik ve karşı sıfatları da hem sözü edilen mimarların/mimarlıkların hem de Artun’un yazılarının olurdu…

21/08/2026

Kenneth Frampton’ın “Modern Mimarlık-Eleştirel Bir Tarih”inden sonra Abdi Güzer editörlüğünde FOL’dan çıkan bu kitabı okuyunca biz fanilerin de mimarlık tarihinin nasıl yazıldığını/yazıl(a)madığını anlamamız için akademik dünyanın kapısı hafifçe aralanıyor.
Kitabın özeti 105. sayfadaki şu cümlelerde sanki; “… tarih yazımının bugünkü ciddi güzergahları sayısız teorik mülâhazalarla âdeta yaralıdır. Akademik tarihçiler güncel dünyada anlattıkları tarihe, yazdıkları metne ikna olma imkânını yitirmiş bir gruptur neredeyse. Bitimsizce teorik tartışma yapar, tarih yazmak kadar tarih yazmanın masalını ve nedenini tartışırlar.”

20/08/2026

…uzun bir kitabı kesintisiz olarak okuyup bitirmek için kitabı alıp günlük hayatın dışına çıkmak kullanışlı bir yöntem sayılır. Masamın üzerinde duran Kenneth Frampton’ın “Modern Mimarlık - Eleştirel Bir Tarih” kitabını bu niyetle alıp çıktım. Ekonomik, siyasi, toplumsal ve kültürel bağlamda karşılaştırmalı olarak yazılmış bu kitabı başından sonuna okumak büyük bir amfide çok uzun süren ama yine de keyfi kaçmayan bir mimarlık tarihi dersi gibiydi. Küreselmiş gibi görünse de batılı ve öznel bir bakışla yazılmış olmasına ve bazı bölgelerin ‘geçiştirilmiş’ olmasına rağmen kitabın özellikle ilk yarısının ( 367. sayfaya kadar olan bölüm ) yapılar ve mimarlar üzerinden düpedüz maddi mimarlık tarihi olduğunu söyleyebiliriz.
Türkiye bölümünün -diğer bazı bölümler gibi- çok cılız olması Frampton izleğiyle “Türkiye’de Modern Mimarlık - Eleştirel Bir Tarih” başlığıyla bir kitap yapılabileceğini düşündürdü. Tek yazarlı ya da bir editör yönetiminde çok yazarlı bir kitap -“kitapsız bir disiplin” olduğu söylenen mimarlık için- hiç fena olmazdı…

18/08/2026

… Roma-Ostia’dan yola koyulup irili ufaklı marinaların tonozları ve pontonlarında ya da alargada verdiğimiz molalarla Messina Boğazı’ndaki Villa San Giovanni’ye uzanan neredeyse 500 millik seyirle İtalya’nın batı kıyılarındaydık. Zaman zaman “Beyaz İtalyanlar”ın Roma’nın güneyini İtalya saymadıkları geldi aklımıza… Kırsalın ıssızlığı ve kıyıların taşkınlığıyla başka bir alem güney İtalya’nın ‘sıradan hali’. Ama Vezüv ve Pompei’si, Etna’nın patlamaları, Vulcano tütmeleri, Amalfi limonları, Capri’deki Malaparte Evi, Apolina’daki tiyatro, Gibellina’daki Cretto di Burri, Sicilya tepelerindeki Abbazia-Santa Maria Del Bosco gibi ‘sıradışılıklar’ da var… İnsanlar, yapılar ve sokaklar üzerinden gelişmiş/geliştirilmiş ‘esnek kurallar’ın duyusal ve duygusal etkisiyle ‘güneyli bir atmosfer’e sahip gördüğümüz yerler. Üstelik her noktasında kendine has başka bir karaktere bürünerek… ”Ulus devletler” yerine “şehir devletleri”nde şimdi olduğundan daha iyi bir dünyada yaşıyor olmaz mıydık?

07/08/2026

…çizgi ve çizmek üzerine düşünmek için zihin açıcı bir kitap. önce - birinci paragraftaki cebir üzerinden yıldırıcı olabilecek açıklamaya aldırmadan ;-) - 238.sayfadan başlayıp, bitirdikten sonra kitabı başından sonuna okumak iyi bir deneme olabilir…

03/08/2026

barış acar’ın editörlüğünde kendisinin yanı sıra murat alat, rafet arslan, noit banai, süreyyya evren ve onur serdar yazılarının bir araya getirilmesiyle oluşan cüssesi küçük derleme sanatçılar, eleştirmenler, izleyiciler, koleksiyonerler, galeriler, müzeler, bienaller ve fuarlar üzerinden ‘sanat eseri olarak kabul edilen bir nesne’ etrafında dönen düşüncelerin bir araya getirildiği, ‘kolektif bir külliyat’a dönüşerek biterken
m.ö. 6.yy’dan beri sürüp gelen ve “yalancı paradoksu” ya da “giritli paradoksu” diye de bilinen “epimenides paradoksu” iyice kesinleşip, belirginleşiyor...