İDAPÜR…..BİR ZEYTİNLİK HİKAYESİ…. 01.11.2009…..1970’li yıllarda Kazdağları Yöresi’ne adım atan Doğan Özyörük, Altınoluk’un inanılmaz yeşili ve muhteşem doğasıyla tanıştı… Daha sonra, yedeksubay kur’asında Edremit’i çekti. Ancak ekonomik koşullar ve ailevi gerekler, askerlik sonrası onu İstanbul’a mecbur bıraktı. Kendisi yaşayamasa da, annesinin yörede yerleşmesini sağladı. Böylece yıllar süren, İs
tanbul’daki çalışma yaşamında ayda 2 kez anne ziyareti için geldiği yörenin, yazlık inşaat furyası ile inanılmaz ve korkunç bir şekilde tahrip edilmesini izleme olanağını elde etti. Zeytinlikler, yapıldıktan sonra hiçbir ekonomik getirisi olmayan beton yığınlarına acımasızca feda edilmişti. Yüzlerce yıl üreten doğal zeytin fabrikalarının yerini alabildiğine çirkin, yazları en fazla birkaç ay kullanılan beton yığınları almıştı. 2003 yılında Mali İşler Yön.’den emekli olduğunda, artık bir doğasever ve doğal hayatı yaşamak ve idrak etmek isteyenler için Altınoluk’ta yapılacak bir şey kalmamıştı. Ege’nin Başladığı Yer Küçükkuyu’da, Adatepe Köyü, Karaağaç Bayırı mevkiinde Ayvalık ve Midilli manzaralı bir zeytinlik aldı. 2004 yılında” zeytinliği olan ziraat yapmalı”, düşüncesine döndüğünde, buranın %22 eğimli, çoğu yıkılmış teraça duvarları, çalılıklar dolu bakımsızlığının ve erozyon tahribatının farkına vardı. Genç ziraat mühendisi Ahmet Paksoy’dan doğa, zeytin ağacı ve ziraat hakkında bilgi alırken bir yandan da arazinin islahına başladı. Traktörlerin çıkamadığı ve inemediği, yolu olmayan bu araziye; kentte iken, belki de içine doğup ta edindiği ciple ve römorkuyla daldı. 300 tona yakın taş taşınarak, teraça duvarları yeniden yapıldı. Belden iple bağlanarak yukarıdan aşağılara sarkarak dere yatağı temizlendi. Üst taraftaki antik patika yol geçilecek hale getirildi. Ziraat Mühendisi Ahmet Paksoy ona zeytin ağaçlarını şöyle anlatıyordu.. “Abi; şimdi bu ağaç, turp bölgesinde gerekli suyu depoluyor,sonra b.sayarında bir hesap yapıyor, bana bu yağış yetmez, toprakta da gıda az,en iyisi biraz daha çiçek, biraz daha meyve dökeyim” diyor.. Ahmet’ e göre ağaç sanki dile gelmiş.. Daha sonra, Doğan da kurmayı başardığı iletişimde adeta ağaçlarının dile gelmekte olduğunu hissedecekti.. Bahçedere Köyü’nden çiftçi Ahmet Civil ‘le beraber sabırla çalışmaya devam edildi. Doğan, atla yapılan derin sürüm yerine, artık kendi benzinli çapa makinesi ile, derinlere inip kök hırpalamadan sürme işlerini yapıyordu. Arazide, yoğun yağışlarda oluşan küçük sellerden toprağı korumak için yapılan kanallar, suyu dolaştırıp, fazlasını dereye veriyordu. Aşırı toprak kaybının önüne geçilmişti. 5 yıl süren çalışmalar, diğer arazilerden burayı sadece çitle ayırmadı; artık burada her yıl ürün vardı. “Zeytin su istemez “diyerek işin kolayına kaçanlara cevap verilmişti. Zeytin sadece su değil, sevgi de isterdi. Hanımların özel ilgi gösterdikleri saksı çiçeklerinin diğerlerine göre daha çok gelişmesi gibi, ağaçlar da sevgiye cevap veriyordu. Taçları neredeyse 2 misli genişliğe ulaşmıştı.Toprağın daha az kısmı güneş görür olmuştu. Mevcut ağaçlar, yeni fidanlarla beraber iki misline ulaşmıştı.. 30 ton su depolama olanağı, taşıma suyla doldurulan depolar ve buradan beslenen , 3 km üzerinde boru kullanılmış damlama sulama sistemi zeytinlere hayat veriyordu. Okuyarak, sorarak, araştırarak, deneyerek, doğruları seçerek ve inanarak yapılan çalışmalar, olumsuz iklim değişikliklerine rağmen semeresini verdi. Mümkün olduğunca geleneksel ve doğal tarım yöntemlerinin uygulanması hedef alınmıştı. Bir taraftan organik toprak düzenleyicileriyle toprak kalitesi yükseltilirken, öte yandan toprakta eksik olan elementlerin tamamlanması hedeflenmişti. Kar hırsı ve cehalet nedeniyle, Dünya’mız ilaç ve kimyasallarla fazlasıyla zehirlenmişti. Bunlardan mümkün olduğunca uzak kalınarak daha doğal ve sağlıklı ürünler üretilmeliydi. Doğan, dostlarının ve çevresinin takdir ve güvenini kazanmıştı.. Sevgili Maggie Pınar, onun bu çalışmalarını “İdapür” markası ile taçlandırdı..Genç dost Erdinç Aydoğan ‘a göre artık bu çalışmalar ve özenle elde edilen kaliteli doğal ürünler, aynı ahlak ve inanç sahibi çiftçi dostların ürünlerinin de katılmasıyla, daha geniş bir dost çevresine yayılmalı ve Doğan’ın zeytin bahçesi de daha fazla insan tarafından tanınmalıydı. Tansen Ailesi de, bir an önce kendimizi tanıtmamız gereğini sabırla tekrarlıyordu,Şimdi ticari kaygılara boğulmadan, doğal ve sağlıklı ürünler üretmenin hazzını, siz onu tüketecek olanlarla paylaşmaya hazırız.
