05/08/2026
ఒకానొక గ్రామంలో వేణు అనే ఒక పేద శిల్పి ఉండేవాడు. అతనికి రాళ్లను అందమైన విగ్రహాలుగా మలిచే అద్భుతమైన కళ తెలుసు. కానీ గ్రామంలో అతని పనికి తగిన గుర్తింపు, సరైన ఆదాయం లభించేవి కావు. దాంతో వేణు తరచూ తన పేదరికాన్ని తలుచుకుని నిరాశ చెందుతూ ఉండేవాడు.
ఒకరోజు అతను కొండ ప్రాంతానికి వెళ్లి ఒక పెద్ద నల్లరాతిని చూశాడు. "ఈ రాయిని ఒక అందమైన దేవుడి విగ్రహంగా మలిచి, ఊరి గుడిలో ప్రతిష్ఠిస్తే అందరూ పూజిస్తారు" అని అనుకున్నాడు. వెంటనే తన వద్ద ఉన్న సుత్తి, ఉలి తీసి ఆ రాయిని చెక్కడం ప్రారంభించాడు.
వేణు మొదటి దెబ్బ వేయగానే, ఆ రాయి నుంచి ఒక మెత్తని స్వరం వినిపించినట్లయింది. "నన్ను కొట్టకు, నాకు చాలా నరకంగా ఉంది! నన్ను ఇలాగే వదిలేయ్" అని రాయి వేడుకున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. వేణు జాలిపడి ఆ రాయిని అలాగే వదిలేసి, కొద్ది దూరంలో ఉన్న మరొక రాయి వద్దకు వెళ్లాడు.
రెండవ రాయిని చెక్కడం మొదలుపెట్టాడు. ఈ రాయి కూడా దెబ్బలకు చాలా నొప్పులు అనుభవించింది, కానీ ఎలాంటి ఫిర్యాదు చేయకుండా ఓర్పుగా భరించింది. వేణు రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి ఆ ద్వితీయ రాయిని ఒక అద్భుతమైన, ప్రశాంతమైన ముఖముద్ర కలిగిన అమ్మవారి విగ్రహంగా మలిచాడు.
కొన్ని రోజులకు ఊరి ప్రజలు ఆ విగ్రహాన్ని చూసి మురిసిపోయి, కొత్తగా నిర్మించిన ఆలయంలో ఆ విగ్రహాన్ని అత్యంత వైభవంగా ప్రతిష్ఠించారు. ప్రతిష్ఠాపన రోజున గుడి బయట కొబ్బరికాయలు కొట్టడానికి ఒక గట్టి రాయి కావాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు వేణు మొదట వదిలేసిన ఆ మొదటి రాయిని తీసుకువచ్చి గుడి గుమ్మం వద్ద పెట్టారు.
ఇప్పుడు ప్రతిరోజు వందలాది మంది భక్తులు గుడికి వస్తున్నారు. గుడి లోపల ఉన్న విగ్రహానికి పూలమాలలు వేసి, ధూపదీప నైవేద్యాలతో పూజిస్తున్నారు. అదే సమయంలో, బయట ఉన్న మొదటి రాయిపై అందరూ కొబ్బరికాయలు కొడుతున్నారు.
ఒకనాటి రాత్రి, బయట ఉన్న రాయి లోపల ఉన్న విగ్రహంతో ఇలా అంది: "మిత్రమా! నీకేమో అందరూ దండాలు పెడుతూ పూజిస్తున్నారు, నన్నేమో రోజు కొబ్బరికాయలతో కొడుతున్నారు. నా తల పగిలిపోతోంది. మన ఇద్దరిదీ ఒకే కొండ, ఒకే జాతి కదా! మరి ఈ వ్యత్యాసం ఎందుకు?"
దానికి లోపల ఉన్న విగ్రహం మృదువుగా నవ్వి ఇలా చెప్పింది: "మిత్రమా! శిల్పి నిన్ను విగ్రహంగా మలచడానికి సుత్తితో చెక్కుతున్నప్పుడు నువ్వు ఆ బాధను భరించలేక వదిలేయమన్నావు. కానీ నేను ఆ శిల్పి వేసిన ప్రతి దెబ్బనూ, నొప్పులనూ ఓర్పుగా భరించాను. నాడు నేను అనుభవించిన శ్రమ, ఓర్పే నేడు నన్ను పూజనీయుడిగా మార్చాయి. నువ్వు నాడు శ్రమను తప్పుకున్నావు కాబట్టే, నేడు ఈ దెబ్బలు తింటున్నావు."
ఆ మాటలకు మొదటి రాయికి తన పొరపాటు అర్థమైంది.
ఈ కథ ఇచ్చే సందేశం:
మన జీవితంలో విజయం లేదా గొప్ప స్థానం ఊరికే రావు. ప్రారంభంలో వచ్చే కష్టాలను, సవాళ్లను ధైర్యంగా, ఓర్పుగా భరించినప్పుడే భవిష్యత్తులో ఉన్నతమైన గుర్తింపు లభిస్తుంది. కష్టాలకు భయపడి వెనకడుగు వేస్తే జీవితాంతం దెబ్బలు తినాల్సి వస్తుంది.
