What are the opening hours?

Monday 10:00 - 18:00 Tuesday 10:00 - 18:00 Wednesday 10:00 - 18:00 Thursday 10:00 - 18:00 Friday 10:00 - 18:00

LandmArch., Αθηνάς 9, ΤΚ, Athens (2026)

23/06/2026

«Αν όχι εσύ, τότε κάποιος άλλος.»

Αυτή είναι ίσως η πιο συνηθισμένη απάντηση όταν τίθενται ερωτήματα για τον ρόλο των αρχιτεκτόνων, των πολεοδόμων και των σχεδιαστών απέναντι στα μεγάλα επενδυτικά έργα.

Όμως η αρχιτεκτονική δεν είναι ουδέτερη.

Κάθε σχεδιαστική απόφαση ενσωματώνει αξίες. Επιλέγει ποιος ωφελείται, ποιος αποκλείεται, τι διατηρείται και τι θυσιάζεται στο όνομα της ανάπτυξης.

Για δεκαετίες, η ανάπτυξη ταυτίστηκε με την επέκταση του δομημένου χώρου και την κατανάλωση γης. Η πρόοδος μετριόταν με το πόσο χτίζαμε και πόσο γρήγορα μπορούσαμε να μετατρέψουμε φυσικά και πολιτιστικά τοπία σε οικονομικά προϊόντα.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτό το μοντέλο έχει όρια.

Βλέπουμε νησιά να πιέζονται από την υπερτουριστικοποίηση, τοπικές κοινωνίες να δυσκολεύονται να παραμείνουν στους τόπους τους, φυσικούς πόρους να εξαντλούνται και ιστορικά τοπία να χάνουν σταδιακά την ταυτότητά τους.

Ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια νέα πραγματικότητα: τη μονοκαλλιέργεια εξουσίας. Μεγάλα επενδυτικά funds αποκτούν ολοένα μεγαλύτερο έλεγχο σε εκτεταμένες εκτάσεις γης, σε οικισμούς και σε περιοχές που βρίσκονται σε πληθυσμιακή ή οικονομική παρακμή. Χωριά που αντιμετωπίζουν την εγκατάλειψη και την ερήμωση μετατρέπονται σε επενδυτικά assets και η μελλοντική τους ταυτότητα καθορίζεται συχνά από λίγους ιδιωτικούς φορείς με δυσανάλογη επιρροή.

Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται επενδύσεις.

Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν ένας επενδυτικός φορέας αποκτά αρκετή γη ώστε να επηρεάζει όχι μόνο το μέλλον ενός έργου, αλλά και την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κατεύθυνση ενός ολόκληρου οικισμού.

Πόσες φορές οι όροι green, sustainable ή eco-friendly χρησιμοποιούνται για να νομιμοποιήσουν έργα που εξακολουθούν να βασίζονται στην εντατική κατανάλωση γης, ενέργειας και φυσικών πόρων;

Το greenwashing και το sustainability-washing δεν αποτελούν πλέον εξαιρέσεις. Αποτελούν συχνά μέρος της κυρίαρχης αφήγησης γύρω από την ανάπτυξη που σπάνια αμφισβητείται.

Ίσως γι’ αυτό η συζήτηση για την Αποανάπτυξη (Degrowth) αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία. Όχι ως άρνηση της ανάπτυξης, αλλά ως επαναπροσδιορισμός της. Ως ένα εργαλείο που μας καλεί να αναρωτηθούμε αν η πραγματική πρόοδος βρίσκεται πάντα στην επέκταση ή αν, σε ορισμένες περιπτώσεις, βρίσκεται στην προστασία, την επανάχρηση, την αποκατάσταση, την αναζωογόνηση υφιστάμενων οικισμών και τον περιορισμό της υπερκατανάλωσης πόρων και γης.

Η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας ίσως δεν είναι να σχεδιάσουμε περισσότερα έργα. Ίσως είναι να σχεδιάσουμε λιγότερα, καλύτερα και δικαιότερα.

Γιατί τελικά η αρχιτεκτονική δεν αφορά μόνο όσα επιλέγουμε να χτίσουμε.

Αφορά και το ποιος αποκτά το δικαίωμα να διαμορφώνει το μέλλον ενός τόπου.

Αφορά όσα αρνούμαστε να θυσιάσουμε στο όνομα της ανάπτυξης.

Και αφορά όσα επιλέγουμε συνειδητά να προστατεύσουμε.

08/06/2026

The Power of Being an Independent Design Practice

Being an independent practice in architecture, landscape architecture, and urban design is not the easy path.
It is the courageous one.

At LandmArch., remaining indie means choosing values over volume, depth over speed, and vision over conformity. It means protecting the freedom to think critically, design responsibly, and work closely with people, landscapes, and communities — instead of becoming another production machine of generic spaces.

For us, architecture is never only about buildings.
Landscape architecture is never only about aesthetics.
Urban design is never only about infrastructure.

They are all connected to culture, ecology, memory, biodiversity, public life, and the future we collectively shape.

Independent practices keep design human.

We are small enough to listen carefully.
Flexible enough to experiment.
Interdisciplinary enough to connect scales and systems.
And brave enough to question the brief when necessary.

In a world increasingly driven by repetition, algorithms, and commercial pressure, independent studios preserve something essential:
authorship, care, ecological intelligence, and integrity.

At LandmArch., we believe meaningful places emerge through dialogue — between architecture and landscape, between urban systems and human experience, between innovation and local identity.

Being independent also means vulnerability,
uncertainty and continuous resilience.

But it also means independence of thought.
And that is where meaningful and responsible design begins.

The future of architecture, landscape architecture, and urban design does not belong only to large systems.
It also belongs to thoughtful, agile, interdisciplinary practices that dare to imagine differently and act consciously.

Support independent practices.
Support interdisciplinary thinking.
Support design that keeps people, places, and planet at the center.

— LandmArch.

08/06/2026

A great issue for architects — not architecture itself — is the power to resist saying yes to unethical expansionist projects.

07/06/2026

Η σημασία του στον αστικό σχεδιασμό

Μιλάμε συχνά για top-down ή bottom-up προσεγγίσεις. Αλλά αν οι πόλεις σήμερα δεν λειτουργούν όπως θα μπορούσαν, δεν είναι επειδή λείπει η στρατηγική ή η συμμετοχή.

👉 Είναι επειδή λείπει το ενδιάμεσο επίπεδο που τις συνδέει.

Αυτό που ονομάζουμε urban mediation.

Τι σημαίνει

Δεν είναι μια τρίτη “μέθοδος” ανάμεσα στις δύο. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν οι πόλεις:
• το κεντρικό επίπεδο παράγει κατεύθυνση και πλαίσιο
• το τοπικό επίπεδο παράγει εμπειρία και λύσεις
• αυτό που λείπει είναι η μετάφραση ανάμεσα στα δύο

👉 Ένα λειτουργικό σύστημα συντονισμού, προσαρμογής και ενσωμάτωσης

Πώς λειτουργεί στην πράξη

🔹 Top level (θεσμικό / στρατηγικό)
Πολεοδόμοι ορίζουν όραμα, κανονισμούς και χωρική στρατηγική.
🔹 Bottom level (κοινότητες / χρήστες)
Παράγει καθημερινή γνώση, ανάγκες και παρεμβάσεις.
🔹 Middle layer (urban mediation layer)
Αρχιτέκτονες τοπίου και placemakers μεταφράζουν τη στρατηγική σε χώρο και εμπειρία.
Συνθέτουν δεδομένα, χρήση και feedback.
Κλιμακώνουν λύσεις που λειτουργούν.

👉 Μετατρέπει την “πόλη ως σχέδιο” σε “πόλη ως σύστημα”.

Παράδειγμα: Barcelona Superblocks

Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα παραδείγματα urban mediation στην πράξη που προέκυψε από ένα ολοκληρωμένο σύστημα συνεργασίας:
• στρατηγικό πλαίσιο πόλης (Urban Mobility Plan)
• πιλοτικές εφαρμογές tactical urbanism
• δομημένη συμμετοχή πολιτών
• ψηφιακή διαβούλευση
• συνεχής αξιολόγηση και επανασχεδιασμός

Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς αλλαγή κυκλοφορίας. Είναι αλλαγή λογικής δημόσιου χώρου.

Θεωρητική βάση

Η προσέγγιση συνδέεται με βασικούς άξονες της σύγχρονης αστικής σκέψης:
• Jane Jacobs: η πόλη ως ζωντανό σύστημα
• Richard Sennett: Open City
• Jan Gehl: ανθρώπινη κλίμακα
• Henri Lefebvre: δικαίωμα στην πόλη

👉 Κοινός παρονομαστής: η πόλη είναι δίκτυο σχέσεων, όχι γραμμικό προϊόν.

Στην Ελλάδα, το είναι ιδιαίτερα εμφανές.

Ο αστικός σχεδιασμός χαρακτηρίζεται από:
• αποσπασματικές παρεμβάσεις
• αδύναμη σύνδεση στρατηγικής και υλοποίησης
• περιορισμένη συνέχεια μεταξύ θεσμών και καθημερινής εμπειρίας

Το αποτέλεσμα είναι πόλεις που εξελίσσονται, αλλά όχι ως συνεκτικά συστήματα.

Ποιος σχεδιάζει το ενδιάμεσο;

Το urban mediation δεν ανήκει σε έναν ρόλο. Πολεοδόμοι, αρχιτέκτονες τοπίου και placemakers λειτουργούν ως συμπληρωματικά επίπεδα ενός ενιαίου συστήματος:
• οι πολεοδόμοι θέτουν το στρατηγικό πλαίσιο
• οι αρχιτέκτονες τοπίου μεταφράζουν τη στρατηγική σε χώρο
• οι placemakers ενεργοποιούν την καθημερινή χρήση και εμπειρία

👉 Το urban mediation προκύπτει όταν αυτοί οι ρόλοι συντονίζονται μέσα σε θεσμούς, εργαλεία και διαδικασίες που επιτρέπουν συνεχή ανατροφοδότηση.

Κλείνοντας

Ίσως το ερώτημα δεν είναι top-down ή bottom-up.

Αλλά κάτι πιο κρίσιμο:

👉 Πού βρίσκεται το ενδιάμεσο επίπεδο που τα συνδέει;

Και ακόμη πιο ουσιαστικό:

👉 Είναι οι ελληνικές πόλεις έτοιμες να λειτουργήσουν μέσα από πραγματικούς μηχανισμούς urban mediation

22/05/2026

Το πραγματικό ύψος της Αθήνας

Ο Παρθενώνας δεν χρειάζεται να καταστραφεί για να υποβαθμιστεί. Αρκεί να πάψει να είναι το κυρίαρχο σημείο αναφοράς της πόλης.

Η δημιουργία του πύργου στο Ελληνικό, Riviera Tower, ανοίγει ένα βαθύ ερώτημα για το τι σημαίνει σήμερα «τοπόσημο» και ποιος αποφασίζει ποιο σύμβολο κυριαρχεί στον ορίζοντα της Αθήνας. Όπως επισημαίνει ο Kevin Lynch στο έργο του "The Image of the City", τα τοπόσημα δεν είναι απλώς κτίρια· είναι οι άξονες μέσα από τους οποίους οι κοινωνίες οργανώνουν τη μνήμη και την ταυτότητά τους. Όταν, λοιπόν, ένα ιδιωτικό κατασκευαστικό αποτύπωμα διεκδικεί ύψος, ορατότητα και συμβολική υπεροχή απέναντι στον Παρθενώνα και την Ακρόπολη, τότε το ζήτημα παύει να είναι μόνο πολεοδομικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και πολιτισμικό.

Η Αθήνα υπήρξε για δεκαετίες μια πόλη που συχνά παραμέλησε το ίδιο της το σύμβολο. Η αποσπασματική δόμηση, η απουσία ουσιαστικής προστασίας της ιστορικής οριογραμμής και η σταδιακή απομάκρυνση της πόλης από τη σχέση της με τον Ιερό Βράχο δημιούργησαν μια επικίνδυνη εξοικείωση: την ψευδαίσθηση ότι ο Παρθενώνας θα αντέχει τα πάντα. Όμως, όπως υποστήριζε ο Aldo Rossi, η πόλη είναι φορέας συλλογικής μνήμης και τα μνημεία αποτελούν σταθερά σημεία ιστορικής συνέχειας. Όταν αυτά παύουν να κυριαρχούν συμβολικά, η ίδια η πόλη αρχίζει να χάνει τη συνοχή της.

Τα σύμβολα δεν φθείρονται μόνο υλικά. Φθείρονται και συμβολικά, όταν χάνουν την πρωτοκαθεδρία τους στο συλλογικό βλέμμα. Το ύψος στην πόλη δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι πάντα δήλωση ισχύος. Σε αυτό το σημείο, η σκέψη του Henri Lefebvre για την «παραγωγή του χώρου» γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη: ο χώρος δεν είναι ουδέτερο πεδίο ανάπτυξης, αλλά αποτέλεσμα σχέσεων εξουσίας, οικονομίας και πολιτικής επιβολής. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος χτίζει ψηλότερα, αλλά ποιος αποκτά το δικαίωμα να δεσπόζει πάνω από το ιστορικό σώμα της πόλης.

Γι’ αυτό και η αξιοπρεπής στάση αντίστασης της επιστημονικής κοινότητας, των ελληνικών αρχιτεκτονικών συλλόγων και όσων υπερασπίζονται τη μνήμη και τη συνέχεια της Αθήνας δεν αποτελεί άρνηση της εξέλιξης. Αντίθετα, αποτελεί υπενθύμιση ότι η πόλη δεν είναι μόνο πεδίο επένδυσης και οικονομικής εκμετάλλευσης, αλλά και πεδίο ιστορικής ευθύνης. Η στάση αυτή συνομιλεί βαθιά με το έργο του Δημήτρη Πικιώνη, ο οποίος αντιμετώπισε τον χώρο γύρω από την Ακρόπολη όχι ως κενό προς αξιοποίηση, αλλά ως πολιτισμικό τοπίο που απαιτεί σεβασμό, μέτρο και σιωπή απέναντι στη δύναμη του μνημείου.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Αθήνα θα αποκτήσει ουρανοξύστες. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσει να αναγνωρίζει ποιο είναι το πραγματικό της ύψος. Γιατί μια πόλη που επιτρέπει να μικραίνει συμβολικά ο Παρθενώνας, ίσως έχει ήδη αρχίσει να μικραίνει και ιστορικά.

(Φωτογραφία: Βασίλης Στάμος)

22/05/2026

Οι πόλεις γίνονται όλο και πιο «έξυπνες».
👉🏻 Το ερώτημα είναι αν γίνονται και πιο ανθρώπινες.

Σήμερα, στο 1ο Διεθνές Διαδικτυακό Συνέδριο Αστικών Επιστημών, με θέμα «Αστικά Περιβάλλοντα και Βιωσιμότητα», παρουσίασα την έρευνά μου για το μέλλον των πόλεων, με επίκεντρο την έννοια της «ανάκτησης του τόπου» (reclaiming place) μέσα από τη δημιουργική βιωσιμότητα (creative sustainability).

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια τριάδα κρίσης:

1. Κλιματική απορρύθμιση
2. Στεγαστική ανισότητα
3. Κοινωνική αποξένωση

Οι παραπάνω προκλήσεις δεν λειτουργούν ανεξάρτητα. Αντίθετα, αλληλεπιδρούν και ενισχύουν η μία την άλλη, διαμορφώνοντας σύνθετα αστικά συστήματα ανισότητας και αποκλεισμού.

👉🏻 Αυτό μας οδηγεί σε ένα βασικό ερώτημα σχεδιασμού:

Πώς μπορεί ο σχεδιασμός αυτός καθ’ εαυτόν να μετασχηματίσει τα ίδια τα συστήματα που παράγουν εξαρχής αυτές τις μη βιώσιμες αστικές συνθήκες;

Η απάντηση βασίζεται στην ιδέα ότι ένα βιώσιμο μέλλον δεν μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την αποδοτικότητα, τη βελτιστοποίηση και τις τεχνολογικές λύσεις.

Απαιτεί επίσης:

• Σχεδιαστική σκέψη
• Πολιτισμική προσαρμογή
• Καινοτόμες κοινωνικές πρακτικές

Παράλληλα, οι πόλεις εξελίσσονται προς πιο ψηφιακά και τεχνολογικά προηγμένα μοντέλα διακυβέρνησης.

Ωστόσο, ένα στοιχείο παραμένει κρίσιμο:

👉🏻 Λιγότερες από 1 στις 10 πόλεις συνδέουν την ψηφιακή καινοτομία με υπηρεσίες χωρίς αποκλεισμούς. (UN Habitat)

Αυτό θέτει δύο σημαντικά ερωτήματα πολιτικής και σχεδιασμού:

👉🏻 Πώς μπορούν οι πόλεις να παραμείνουν ανθρώπινες σε ένα περιβάλλον που καθορίζεται όλο και περισσότερο από αλγορίθμους, δεδομένα και αυτοματοποιημένα συστήματα λήψης αποφάσεων;

👉🏻 Και ποιος τελικά ωφελείται από την αστική νοημοσύνη;

Ο αστικός σχεδιασμός δεν είναι μόνο τεχνικό ζήτημα. Είναι κοινωνικό, πολιτικό και ανθρωπολογικό πεδίο.

Η δημιουργική βιωσιμότητα προτείνει μια επαναπροσέγγιση του τρόπου με τον οποίο:

• ζούμε στις πόλεις
• σχεδιάζουμε τον αστικό χώρο
• συνδιαμορφώνουμε τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων

Βασικό εργαλείο για αυτό αποτελεί η ολοκληρωμένη αστική καινοτομία μέσα από τα εξής:

• στον αστικό σχεδιασμό → εμπιστοσύνη, διαφάνεια και διακυβέρνηση
• → πειραματισμός με ρυθμιστικά πλαίσια
• → συνεργατική καινοτομία και συμμετοχή
• → πειραματισμός σε επίπεδο αστικού χώρου

Το βασικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό προς συζήτηση:

👉🏻 Δεν είναι μόνο αν οι πόλεις θα γίνουν πιο «έξυπνες».

👉🏻 Είναι αν θα γίνουν πιο ανθρώπινες και πιο δίκαιες.

Πώς βλέπετε εσείς τη σχέση μεταξύ τεχνολογίας, σχεδιασμού και ανθρώπινης εμπειρίας στις σύγχρονες πόλεις;

15/05/2026

Thrilled to share that LandmArch. will be presenting at the 1st International Online Conference on Urban Sciences (IOCUS 2026), sponsored by the MDPI journal Urban Science, on Day 3 – Urban Environments and Sustainability.

📅 Date: 22 May 2026 (Friday)
🕘 Time: 09:25-09:40 CEST (Basel)

The presentation explores: "Reclaiming Place: Human-Centered Urban Futures through Creative Sustainability." This topic asks a critical question:

👉 "How can cities remain human in an era increasingly shaped by technology, algorithms, and data-driven systems?"

It argues that is not merely a technical discipline but a deeply socio-anthropological process shaped by culture, emotions, and human relationships. Critiquing and highly controlled models, the presentation warns against “ ,” where narratives of innovation and sustainability may conceal or agendas, raising the question:

👉 "Who truly benefits from urban intelligence?"

It further highlights that sustainability can become a form of , where environmental progress may coexist with housing pressures and social inequality.

In response, the presentation rethinks the meaning of the smart city through human-centered “ ,” where technology serves humanity rather than the reverse. Through creative sustainability and tools such as governance, , , and , it promotes experimentation and collaborative innovation as pathways toward more inclusive and genuinely human-centered cities and city governance. Ultimately, by viewing cities as environments and as a transformative approach, the presentation argues that:

👉 "The central challenge is not whether cities become smarter, but whether they become more human."

Grateful for the opportunity to join scholars, researchers, and practitioners from around the world at IOCUS 2026 and engage in discussions that bridge innovation, sustainability, and urban transformation.

Looking forward to sharing ideas and learning from fellow presenters.

05/05/2026

Με μεγάλη χαρά συμμετέχουμε στη γιορτή του KTIRIO Τεχνικό Περιοδικό για τα 40 χρόνια του — ενός μέσου που δεν ακολουθεί απλώς τις εξελίξεις, αλλά έχει συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση του αρχιτεκτονικού και πολεοδομικού λόγου στην Ελλάδα.

Στο επετειακό τεύχος, η LandmArch. προσκλήθηκε, για ακόμη μία φορά, να συμβάλει με άρθρο για το placemaking — όχι ως «τάση», αλλά ως αναγκαία μετατόπιση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και σχεδιάζουμε τον δημόσιο χώρο.

Το βασικό μας επιχείρημα είναι ξεκάθαρο: οι πόλεις δεν μπορούν πλέον να σχεδιάζονται ερήμην των ανθρώπων τους.

Στο άρθρο αναδεικνύουμε:
• τον συμμετοχικό σχεδιασμό (bottom-up) ως προϋπόθεση και όχι επιλογή
• τη συμπερίληψη ως ουσιαστικό εργαλείο σχεδιασμού — όχι ως θεωρητική αναφορά
• τις ευέλικτες παρεμβάσεις (tactical urbanism) ως άμεσο και αποτελεσματικό μηχανισμό αστικής ενεργοποίησης

Παράλληλα, μέσα από διεθνείς πρακτικές, δείχνουμε ότι οι πιο επιτυχημένες παρεμβάσεις δεν είναι απαραίτητα οι πιο «μεγάλες», αλλά εκείνες που καταφέρνουν να ενεργοποιήσουν την κοινότητα και να δημιουργήσουν πραγματικό αίσθημα ιδιοκτησίας.

Σε μια περίοδο όπου η κλιματική κρίση, οι κοινωνικές ανισότητες και η αποξένωση από τον δημόσιο χώρο εντείνονται, το placemaking δεν είναι μια ακόμη προσέγγιση — είναι εργαλείο αλλαγής.

07/04/2026

The #1 Reason Urban Policy Fails: We Get Scale Wrong

We don’t talk enough about in cities.
But this is exactly where most breaks down.

We design policies and expect them to work .
We plan at the city level and assume neighborhoods will follow.

They don’t.

Because cities aren’t uniform systems.
They operate at different , with different and —often within the same street.

In small systems ( , ):
• Local is strong
• Decisions are more responsive and contextual
• Social is immediate

In large systems ( , ):
• Decisions become abstracted
• Policies rely on
• Local nuance gets lost

A housing policy that works nationally may fail locally.
A transport solution in one district may not scale city-wide.

Decentralized urban governance allows:
• to micro-scale realities
• Faster feedback loops
• across districts

When are made too far from where life actually happens, something critical is lost:

But full isn’t the answer either.
Without , cities fragment—and deepens.

So the real question is not centralized or decentralized.
It’s this:
At what scale should decisions be made?

From what we see at LandmArch., the answer is simple—but not easy:
→ Set at the center
→ Solve locally

Because what is at one scale can become at another.

Cities require that matches their scale of complexity.
succeeds when power is distributed at the scale where life is lived.

Never forget this:
Cities are layered systems—and the most important,
Groups behave differently at different scales.

06/04/2026

Care-Centered Urbanism:
Urban Design, Policy and Communication

Do Our Cities Care? Do We Care About Cities?
Care is not a soft ideal. It is the foundation of cities that are resilient, inclusive, and functional.

In , care means creating places that make daily life better: walkable streets, green spaces, safe neighborhoods, and environments where everyone—regardless of age or ability—can belong. These are not extras. They are essential.

In , care shifts the focus from short-term outputs to long-term fairness. Housing is a right, not a commodity. action, , and must be accessible to all, not just those who can pay.

In , care builds trust. Transparent processes, inclusive , and clear are the foundation of good .

For too long, cities have focused on , , and . These tools matter—but they are not enough. The future of will not be defined by alone—it will be defined by how well our cities support human life.

Care connects sustainability with social justice, aligns innovation with human needs, and ensures technology serves people—not the other way around.

Cities that prioritize care are:
More
More
More

How does your city show it cares? Share your thoughts below.

Learn more about the principles of Care-Centered Urbanism in this published paper: https://www.academia.edu/143750981/Reclaiming_Place_Human_Centered_Urban_Futures_through_Creative_Sustainability

LandmArch.

23/06/2026

08/06/2026

08/06/2026

07/06/2026

22/05/2026

22/05/2026

15/05/2026

05/05/2026

07/04/2026

06/04/2026

Address

Opening Hours

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category

Monday	10:00 - 18:00
Tuesday	10:00 - 18:00
Wednesday	10:00 - 18:00
Thursday	10:00 - 18:00
Friday	10:00 - 18:00