19/08/2026
..καταμεσής του Αυγούστου, δεν είναι απλά ένα πέρασμα ή μια στάση ανάπαυλας.
Είναι τα τυχαία συναπαντήματα με πρόσωπα αγαπημένα, με φίλους από τα παλιά, με λουόμενους μιας άλλης εποχής, με ηλιοκαμμένους τουρίστες που αφήνονται στην ραστώνη του θέρους...
Είναι οι εγκάρδια "γεννημένες" υπαίθριες φιέστες, με το πανηγυρικό delirio και την παρέα στις επάλξεις του κυκλικού χορευτικού τείχους...
Παιδικά χαχανίσματα και ηρωικά ξεσπάσματα στην δύνη κάποιου αυτοσχέδιου τσακωμού, με την "Μεγάλη Οθόνη" να ορθώνεται, κάπου κάπου, για να κατευνάζει τα ανήσυχα πνεύματα...
Αέρινες κουβέντες, που στροβιλίζονται με την αλμύρα της θάλασσας, σε ένα αέναο φλερτ με την αύρα μιας βουνίσιας πλατείας...
Εκεί όπου τα πλατάνια ξέρουν να κρατάνε καλά τα μυστικά μας... όποια και να είναι η μελωδία τους.
Πλατεία Χωριού Αιδηψός_
Μεγαλώνοντας σε μια πόλη χωρίς πλατεία, η λέξη και μόνο, παρέπεμπε τον νου μου, σε σκηνές ηθογραφίας, σε βουκολικούς τόπους, σε μεσαιωνικές ιστορίες,..
Ήταν αναμενόμενο λοιπόν για μένα...
Το θέμα στην αριστεύσασα διατριβή μου, στο Μεταπτυχιακό μου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ήρθε αβίαστα: "Η Πλατεία ως χώρος συν-Κράτησης του Κέντρου και συν-Κέντρωσης της Ευρωπαϊκής Πόλης". ...μετά και από έρευνα πεδίου σε πλατείες της αγαπημένης μου Γηραιάς Ηπείρου.
Ένας τόπος για να "κρατηθεί" και να μην "διαλυθεί" χρειάζεται το Κέντρο του, το σημείο αναφοράς του.
Εκείνο το σημείο προς το οποίο θα "έλκονται" οι χρήστες του και το έμψυχο υλικό του.
Κάτι αντίστοιχο με το παραπάνω, νομίζω, επεδίωκε και το νέο Café Β ί λ α τ ζ. Να συμβαλλει, ως τοπόσημο, στην τάση έλξης προς την Πλατεία του Χωριού... και να αποτελέσει την αφορμή για συνευρέσεις, από εκείνες τις παλιές που νοσταλγούμε. Και όπως φαίνεται, το πέτυχε.
