North Art House

09/09/2026

O nee😳, mijn schilderij is stuk…
Voor mij zijn mijn schilderijen net als mijn kinderen. Ze ontstaan uit liefde en als ze vallen en zich bezeren, plak ik er een pleister op.

☺️Ik vind het een grote eer dat mijn schilderij nu al een tijdje in de wachtkamer bij onze huisarts staat. Voor mijn gevoel hoort dit schilderij thuis in een ziekenhuisachtige omgeving.

Toen wij graag kinderen wilden, brachten we veel tijd door in het ziekenhuis. Het was een intensief traject, maar voor ons met een positieve uitkomst: drie kinderen🥰.

Toch moest ik dit verhaal kwijt en heb ik het op het doek geschilderd. Want kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend.

Doordat ik destijds zo’n fijne ervaring heb gehad in het ziekenhuis, voelt het voor mij alsof dit schilderij in een ziekenhuis thuishoort. Wellicht nu met een herstelde wond, want een litteken blijft altijd zichtbaar.

Toch gaf deze breuk mij iets moois: licht. Het gaf me weer de lust om te schilderen.

Het schilderij groeit langzaam op en wordt volwassen. Ik laat het los om te groeien en als het mij nodig heeft, ben ik er weer.

Ik kreeg opnieuw frisse hoop om dichter bij mezelf te komen.

Een stil verlangen ❤️

Achter welke deur bevind zich het juiste antwoord? Wat is de juiste weg? Wat draagt de ooievaar in de kern met zich mee? Zoveel vragen, geen antwoorden.

Een kip broedend op een stil verlangen. Probeert haar hoop niet te verliezen. Ongemakkelijk, haar einddoel is vastberaden.

De bloemetjes en de bijtjes, van ei naar bij. Een schaduw zoekend naar haar eigen weg. Bijen zoekende naar de kern, waar alles tot één smelt. Het ontstaan van een waterval van emoties. Op zoek naar leven.

De kikker, opvallend, aandacht vragend. Verlangend naar een ontmoeting.

Snakkend naar adem. Luchtbellen ontwikkelen zich in leven. Zwemmend naar nieuw bestaan.

Hoopvol..

07/09/2026

🇳🇱Jaaah 😀🎉 wij hebben ze ook! 🥰 ook van die prachtige deuren! Als je Ærø een keer bezocht hebt, dan zijn je die prachtige deuren vast een keer opgevallen☺️ Toen wij ons droomhuis gevonden hadden.. was het erg jammer om niet van monumentale deuren te hebben, maar als iets nog werkt is het zonde om te vervangen toch? 😳 dus daarom op onze moderne deur, ornamenten bevestigd, Dick heeft de geprofileerde glaslatten gemaakt en ik mocht los met de kwast 🤗 het is net echt🥰 Helemaal blij mee 💕

🇩🇰Jaaah 😀🎉 Vi har dem også! 🥰 De der smukke døre! Hvis du nogensinde har besøgt Ærø, har du helt sikkert lagt mærke til de smukke, gamle døre ☺️ Da vi fandt vores drømmehus, var det lidt ærgerligt, at vi ikke havde nogle af de fine, gamle døre. Men når noget stadig fungerer, er det jo næsten synd at udskifte det, ikke? 😳 Så derfor har vi monteret ornamenter på vores moderne dør. Dick (min kæreste) har lavet de profilerede glaslister, og så fik jeg lov til at gå helt amok med penslen 🤗Det er næsten ikke til at se, at det ikke er en ægte, gammel dør 🥰 Vi er simpelthen så glade for resultatet! 💕

26/07/2026

31/05/2026

Mijn nieuwe schilderij is af 🤗 een zelfportret, althans zoiets dan 😜💕

Spiegelbeeld 🪞✨

Een lange periode in mijn leven was ik zoekende. Als een jong hertje in een donker woud. De grijze rook wilde de lucht niet klaren. Toch was er altijd liefde om mij heen, zacht aanwezig. Verder weg dan thuis.

Ik geloofde dat hard werken en doorgaan mij verder zouden brengen. Ik wilde groeien naar iets sterkers, iets beschermends. Dus bleef ik bewegen, steeds vooruit.

Langzaam kwam er weer vertrouwen. Ik voelde de kracht in mij, maar doorgaan bleef vertrouwd. Rust nemen voelde ongemakkelijk. Ik wilde het graag goed doen, voor iedereen, maar vergat te luisteren naar wat ik zelf nodig had.

Tot ik in de spiegel keek…en mijn glimlach mij half ontglipte. Mijn energie verdween. Waar is die wolf in mij?

Lange tijd dacht ik dat ik een wolf moest worden om sterk te zijn. Onverschrokken, waakzaam en altijd klaar om door te gaan. Maar kijkend in de spiegel zag ik dat het hertje in mij nooit zou verdwijnen.

Juist in haar zachtheid ligt mijn kracht. Niet in vechten, maar in vertrouwen. Niet in verharden, maar in voelen. Niet in worden wie ik dacht te moeten zijn, maar in thuiskomen bij wie ik altijd al was.

Zoekend naar perfectie ontdekte ik dat perfectie vaak ontstaat uit de angst het niet goed te doen. Terwijl rust juist ruimte geeft. Ruimte om te ademen, te groeien en te transformeren.

Het moment dat ik mezelf terug ontmoet is nu. Stilstaan is geen falen, zachtheid is geen zwakte. Liefde ligt niet buiten mij, maar diep van binnen.

Door mijzelf rust te gunnen ontstaat er ruimte. Ruimte om te transformeren. De liefde blijft stromen, bloemen blijven zich openen, bruisend met nieuwe ideeën en mijn eigen vrijheid vind ik terug in mijn eigen spiegelbeeld.

Geschilderd op mdf met acrylverf 80x60cm

17/04/2026

Ik ben er weer 🤗
Schetsend… en ik merk dat elk schilderij zijn eigen techniek en opbouw krijgt.
Geen vaste volgorde, net als het leven. Onvoorspelbaar, maar wel mij😊.

Het was even stil hier..
Ik was ziek en schilderen lukte niet meer… gelukkig niets ernstigs, maar het dwong me te vertragen🐌.

Om stil te staan bij alles wat er wel is.
En om anders te kijken… naar de wereld, maar vooral naar mezelf.

Ideeën blijven komen🌪️ , maar nu kies ik voor zelfreflectie🪞. Vertrouwen op mijn intuïtie. Zachtheid omarmen.

Dit zelfportret is daar een deel van.
Een schets in ontwikkeling. ☺️

En het blijft niet bij dit ene ongemakkelijke moment 😅
Op 26 april hangt er een portret van mij in museum Søbygaard.

Så hvis du har lyst, du er velkommen 💕



Ø ARKIVET fase 1&2 kan opleves på Søbygaard fra d. 26. april - 18. oktober 2026.