18/04/2026
Mağusa Kaleiçi’nde zaman durmaz, sadece ağırlaşır…
Bu kapıdan kimler geçti, kimler yarım kaldı bilinmez.
Pas tutmuş demirlerin ardında, hâlâ nefes alan bir hikâye var.
Dokunulmayı bekleyen, hatırlanmayı isteyen bir yapı gibi…
Bazen insan da böyle olur.
İçinde yaşanmışlık birikir, biraz yorulur, biraz susar.
Ama tamamen bitmez… bitmemeli.
Bak, bu kapı hâlâ ayakta.
Pasına rağmen açık, yorgunluğuna rağmen davetkâr.
Çünkü bilir; her şeyin bir zamanı, her yaranın bir iyileşmesi vardır.
Sen de tükenmemelisin.
En yorgun anında bile biraz aralık bırak kalbini…
Belki biri gelir, belki hayat yeniden içeri girer.
