Econtractor Construction

Econtractor Construction Engr. Roland S.

Structural • Electrical • Mechanical Engineering Services | SIA™ Structural Integrity Analyzer | EIA™ Electrical Integrity Analyzer | Design • Testing • Monitoring • Consultancy | 📍Makati City | 📧 [email protected] | 📱Viber: 09169806008 Manansala
IIEE Lifetime Member
www.Econtract.Co
http://econtract.blogspot.com/

Engineers and Contractor
As-built plans, PEZA Certifications
Underground Cable

Insulation Test
Power Factor Capacitor Bank
Earth Ground Test
As-built plan Electrical Design
Level 1Thermogrpher Services
Dry-type Transformer
Megger Insulation Test

05/09/2026

#93 "Gabriel Go, ngayon mo i-vlog amo mo sabihin mo GENERAL MANAGER kapa naman paano natin tuturuan at pasusunurin yung mga nasa ibaba nating enforcers katulad nung teacher, i-blur mo na lang yung pwet este mukha para di kita."

Sabi ng isang comment
KAPAG ANG TAGAPATUPAD ANG NAHULI 🚦😄

May traffic enforcer na pumara sa motorista.

“Sir, bawal po diyan.”

Sumagot ang motorista:

“Pasensya na.”

Simple.

May batas.
May lumabag.
May consequence.

Pero nagiging interesting ang kuwento kapag ang taong nagpapaalala ng batas...

siya naman ang kailangang paalalahanan. 😄

Ayon sa mga post at ulat na ibinahagi, naging kontrobersyal ang paggamit ng isang sasakyan kaugnay ng EDSA Busway, at humingi rin ng paumanhin ang opisyal na sangkot.

Doon dumami ang comments:

“The law applies to all, otherwise none at all.”

May iba namang mas creative:

“General problem pala.” 😂

Pero lampas sa jokes, may magandang leadership lesson dito.

Kapag ordinaryong motorista ang lumabag, violation.

Kapag opisyal ang lumabag, violation pa rin dapat.

Dahil ang batas ay hindi organizational chart na habang tumataas ang posisyon, lumiit ang applicability.

Sa katunayan, baligtad dapat.

The higher the authority,
the higher the responsibility.

Kung ikaw ang nagpapatupad ng standard,
mas mahalagang ikaw mismo ang sumusunod sa tuntunin.

Parang engineer na nagsasabing:

“Complete PPE tayo sa site.”

Tapos siya mismo walang hard hat.

O manager na nagsasabing:

“Bawal ma-late.”

Pero siya ang laging:

“On the way.”

Kahit nasa bahay pa. 😂

May isa pang interesting na hamon sa social media:

Kung ang ibang lumalabag ay kino-content para sa public awareness,

paano kapag iyong boss mo naman ang nasa kabilang side ng camera?

Doon nasusukat ang prinsipyo.

Madaling maging strict kapag mas mababa sa iyo ang sinisita.

Mas mahirap kapag mas mataas sa iyo ang kailangang sitahin.

Dahil ang tunay na test ng isang rule ay hindi kung gaano ito kahigpit sa mahina.

Kundi kung gaano ito kapantay kapag makapangyarihan na ang sangkot.

At fairness also requires something else:

Facts.

Ano talaga ang nangyari?
Ano ang applicable rule?
Ano ang violation, kung mayroon?
Ano ang paliwanag?
Ano ang tamang consequence?

Hindi Facebook comments ang final adjudicator.

Pero tama ang expectation ng publiko:

One road.
One rule.
One standard.

Dahil kung may special lane ang sasakyan, naiintindihan natin.

Pero kung may special lane din pala ang accountability...

doon tayo magkakaproblema. 😄

Sa huli, hindi naman perfection ang hinihingi sa leader.

Puwede siyang magkamali.

Puwede siyang humingi ng tawad.

Pero pagkatapos ng apology, may mas mahalagang tanong:

Pareho ba ang standard kapag tayo na ang nasasakupan nito?

Dahil ang pinakamagandang paraan para turuan ang nasa ibaba na sumunod sa batas...

ay makita nilang iyong nasa itaas, sumusunod din. 🚦⚖️

04/09/2026

#91 🏗️ Engr. David M. Consunji.

May mga bagay na natututunan sa classroom,
may mga bagay na makukuha sa libro.

Pero may mga leksiyong naghihintay lang sa iyo
sa gitna ng alikabok, ingay at trabaho.

Sa engineering, puwedeng kabisado mo ang formula,
pero iba kapag aktuwal na problema na ang kaharap mo sa site.

Doon walang multiple choice. 😄

May drawing na mukhang perfect sa papel,
pero pagdating sa actual, may beam na nakaharang.

May schedule na eksakto sa computer,
pero umulan nang tatlong araw.

May solution kang pinag-isipan buong gabi,
tapos isang foreman ang lalapit at magsasabing:

“Engineer, paano kung ganito na lang?”

At mapapaisip ka:

“Oo nga naman.” 😂

Iyan ang isang magandang aral na iniwan ni Engr. David M. Consunji.

Hindi niya itinuring na ang engineer ang laging pinakamatalino sa construction site.

Natuto siya sa engineers.
Natuto sa builders.
Natuto sa foremen.
Natuto sa sariling pagkakamali.

At higit sa lahat,

natuto siya sa mismong trabaho.

May magandang konsepto siyang tinatawag na oido.

Iyong practical instinct na nabubuo kapag matagal mong ginagawa, inoobserbahan at inuunawa ang isang bagay.

Hindi iyon nakukuha sa diploma lamang.

Kailangan mong humawak.
Magmasid.
Magtanong.
Magkamali.
Mag-ayos.

At pagkatapos, gawin ulit nang mas mahusay.

Kaya mahalaga iyong sinabi niya tungkol sa mga batang engineer na ayaw na ng manual work dahil nakatapos sila ng limang taon sa college.

Dahil minsan, kapag ayaw mong madumihan ang sapatos mo,

may bahagi ng engineering na hindi mo talaga makikita.

Hindi naman ibig sabihin na engineer ang gagawa ng lahat ng trabaho.

Ang punto ay dapat naiintindihan niya kung paano ginagawa ang trabaho.

Dahil mahirap mag-design ng bagay
na hindi mo naiintindihan kung paano bubuuin.

Mahirap magbigay ng instruction
kung hindi mo alam ang hirap ng taong susunod.

At mahirap mag-improve ng proseso
kung hindi mo ito pinanood nang malapitan.

Kaya kahit gaano karaming taon ang lumipas sa profession,
may bagong problemang darating na parang first day mo ulit sa construction. 😄

At marahil iyon din ang dahilan kung bakit may mga taong hindi madaling ma-burnout sa ginagawa nila.

Hindi dahil madali ang trabaho.

Kundi dahil curious pa rin sila.

Kapag may problema:

Hindi lang,

“Paano natin ito aayusin?”

Kundi:

“Bakit nangyari ito?”

At pagkatapos:

“Paano natin gagawin nang mas mahusay sa susunod?”

Iyan ang malaking pagkakaiba ng taong nagtatrabaho lang
at taong tunay na nagmamahal sa kanyang craft.

Ang una, hinihintay matapos ang araw.

Ang pangalawa, may natututuhan bago matapos ang araw.

Kaya napakaganda ng iniwang prinsipyo ni Engr. Consunji:

> “In the end, it is your work that will teach you, not any one person. And if you do not love your work, you will not understand it.”

Dahil maaaring ibigay sa iyo ng paaralan ang foundation.

Maaaring ibigay ng mentor ang direction.

Maaaring ibigay ng libro ang theory.

Pero ang trabaho ang magbibigay ng karanasan.

At sa engineering, gaya rin ng construction:

Hindi natatapos ang pag-aaral kapag nakuha mo ang diploma.

Doon pa lang talaga nagsisimula ang trabaho. 🏗️👷‍♂️

01/09/2026

#82 HABAGAT 🌧️😄

Kapag isang oras ang ulan,
kanal agad ang sisihan.

Kapag tatlong araw ang buhos,
kahit drainage mapapakamot nang lubos. 😄

Ang Habagat ay hanging may dalang tubig,
mula timog-kanluran, moisture ang bitbit.

Pagdating sa bundok, hangin ay aangat,
lalamig, magiging ulap, saka ulan ang bagsak.

At kapag may bagyong malapit sa bayan,
kahit hindi tumama, puwedeng lumakas ang ulan.

Kaya minsan ang bagyo, malayo sa mapa,
pero ang baha, nakaupo na sa sala. 😂

Natural ang Habagat.
Natural ang pag-ulan.

Pero hindi lahat ng baha
ay dapat isisi sa kalangitan.

Kung kagubatan ay nawala,
wetlands ay tinayuan pa,

kung lupa'y puro semento,
saan sisipsip ang tubig nito?

Kung estero'y puno ng basura,
ilog ay mababaw at drainage kapos pa,

huwag nating tanungin ang ulan:

“Bakit ka kasi bumabaha?”

Baka ang ulan ang sumagot:

“Bumagsak lang ako mula sa taas.
Kayo ang nagtakip ng lahat ng labasan sa ibaba.” 😂🌧️

Hindi natin kayang sabihan ang Habagat:

“Boss, tama na, bukas ka na bumalik.”

Pero kaya nating ayusin ang daluyan,
protektahan ang watershed at kapaligiran.

Detention pond, rainwater tank, tamang zoning sa bayan,
permeable pavement at drainage na may sapat na daanan.

Dahil ang flood control ay hindi lang paghukay ng kanal,
kundi pagpaplano mula bundok hanggang baybay-dagat nang pangmatagalan.

Hindi natin kontrolado ang ulap sa itaas,
pero may magagawa tayo sa tubig na bumabagsak.

Natural ang Habagat.
Natural ang ulan.

Pero kung taon-taon pareho ang baha sa lansangan...

hindi na sapat sabihing,
“Malakas kasi ang ulan.” 🌧️😄

30/08/2026

36 YEARS OLD

Thirty-six years old si June Mar Fajardo.

Sa ordinaryong trabaho, bata pa iyon.

May ilang tao sa edad na 36 na nagsisimula pa lamang seryosohin ang career.

May nag-iisip pa kung lilipat ng kumpanya.

May naghihintay ng promotion.

May nagbabalak mag-master's degree.

Pero sa basketball,

36 is already veteran territory.

At ngayon, matapos ang 13 taon, nagpasya si June Mar na tapusin na ang kanyang international career para sa Gilas Pilipinas.

Hindi pa ito retirement sa PBA.

National team retirement ito.

Mahalagang distinction iyon.

Dahil mayroon pa siyang basketball na lalaruin.

Pero kapag Gilas jersey na ang pinag-uusapan,

tapos na ang isang mahabang chapter.

Tatlong FIBA World Cups.

Maraming laban sa Asia.

Maraming elbows sa ilalim.

Maraming rebound na parang may kasamang wrestling match.

At siyempre, iyong mga free throw na minsan pinagdadasal ng buong Pilipinas nang sabay-sabay. 😄

Nine-time PBA MVP.

Pero strangely, hindi iyon ang unang naiisip ng maraming tao kapag pinag-uusapan si June Mar.

Tahimik kasi.

Walang masyadong drama.

Hindi kailangang ipaalala sa lahat na superstar siya.

Parang pumapasok lang sa trabaho.

Except ang trabaho niya ay makipagsiksikan sa mga seven-footer habang milyon-milyong Pilipino ang sumisigaw sa TV. 😂

At baka iyon ang dahilan kung bakit kakaiba ang ganitong retirement.

Hindi dahil matanda na siya.

Kundi dahil ipinapaalala nito kung gaano kaikli ang athletic life.

Sa ordinaryong buhay, kapag 36 ka:

“Marami ka pang panahon.”

Sa professional sports:

“Salamat sa serbisyo.”

Same age.

Different clock.

Ang katawan ng atleta kasi may sariling calendar.

Hindi taon lamang ang binibilang.

Games.

Practices.

Flights.

Injuries.

Recovery.

Minutes.

Possessions.

At iyong libo-libong beses na tumalon ang isang malaking katawan at bumagsak ulit sa hardwood.

Eventually, kahit ang pinakamalakas na katawan marunong ding magsabi:

Enough.

May magandang lesson doon kahit hindi tayo basketball player.

Hindi lahat ng pagtatapos ay pagkatalo.

Minsan, ang tamang panahon para umalis ay habang kaya mo pang manatili.

Habang nirerespeto ka pa.

Habang mayroon ka pang maibibigay.

Habang ang huling alaala ng mga tao ay hindi iyong pilit ka nang humahabol sa dating sarili mo.

At may isa pang bagay.

For thirteen years, kapag tinawag ng national team, sumagot siya.

Hindi lahat ng laro memorable.

Hindi lahat panalo.

Hindi lahat may medalya.

Pero nandoon siya.

Perhaps that's what service eventually becomes.

Hindi iyong isang heroic moment.

Kundi ang paulit-ulit na pagsipot kapag kailangan ka.

Ngayon, may ibang big man nang tatayo sa ilalim ng basket.

May ibang sasalo ng rebound.

May ibang makikipagbalyahan.

At somewhere, probably, may batang nanonood na balang araw magsusuot din ng Pilipinas sa dibdib.

Ganoon naman ang sports.

May umaalis.

May pumapalit.

Pero may mga taong nag-iiwan ng jersey na parang mas mabigat isuot pagkatapos nila.

Thirty-six years old.

Young in life.

Veteran in basketball.

At pagkatapos ng 13 taon para sa Gilas, marahil wala nang kailangang patunayan.

Salamat sa laban, June Mar. 🇵🇭🫡

May mga retirement na nangangahulugang tapos na ang laro.

Ito,

parang ipinasa lang ang bola sa susunod.

 #70 ARCHITECT, ENGINEER and DOCTORUsing “architect” for a mastermind has long been part of English,good plan man o bad ...
28/08/2026

#70 ARCHITECT, ENGINEER and DOCTOR

Using “architect” for a mastermind has long been part of English,
good plan man o bad plan, parehong puwedeng ma-distinguish. 😄
Pero sabi ng UAP, kapag “architect of corruption” ang headline na lumabas,
parang buong profession daw ang nasasabit sa malas.

Gets ko ang concern, dignity matters sa bawat hanapbuhay,
pero metaphor is metaphor, hindi naman PRC title ang tunay.
Kung bawal ang architect, then engineer must enter the fight,
because people engineer a cover-up left and right. 😂

Then doctors may object when records are doctored,
Flood control scam engineered by,
“Hoy, bakit profession namin ang verbally slaughtered?”
Writers may protest sa writing off debt, lawyers sa criminal law,
hanggang English itself may need ethics clearance before every metaphor. 😄

Maybe the better rule is simple and fair:
Use words precisely, but don’t panic whenever language takes creative air.

Professional titles deserve respect, yes, absolutely true,
but words also grow meanings beyond the profession they once knew.

At this rate, bago magsulat ng headline sa hall,
baka kailangan ng PRC license, CPD points, at notarized permit to metaphor at all. 😂

25/08/2026

#66 Lesson from the Nino Muhlach incident. ANTOK SA MANIBELA?

TAKE A NAP, NOT A CHANCE. 😴🚗

May importanteng lesson sa anumang aksidenteng may pagod at antok involved:

Kapag inaantok ka, huwag makipag-negotiate sa katawan.

Sabi ng utak: “Kaya pa natin, malapit na.”
Sabi ng talukap: “Good night, bahala ka na.” 😅

At problema sa driving, isang segundo lang na pikit,
puwedeng ang diretso mong biyahe biglang maging tragic.

Hindi sapat ang:

“Magkakape ako.”
“Magpapatugtog ako.”
“Bubuksan ko ang bintana.”
“Konti na lang naman.”

Coffee can help temporarily, music can make noise,
pero sleep-deprived brain doesn't always give you a choice.

Kapag napapadalas ang hikab at mabigat na ang mata,
lumilihis ka sa lane o hindi mo maalala ang dinaanan mo kanina,

STOP.

Humanap ng ligtas na lugar at magpahinga muna,
because arriving twenty minutes late beats not arriving, period.

A short nap can sometimes be the smartest part of the trip,
mas mabuting naka-park habang natutulog kaysa habang umaandar saka ka mag-slip.

At kung sobrang pagod, huwag nang pilitin ang drive,
magpalit ng driver, magpahinga nang sapat, keep everybody alive.

Hindi sukatan ng tapang ang:

“Kaya ko ’to kahit antok.”

Sometimes the responsible driver is the one who says:

“Hindi ko na kaya. Hihinto muna ako.”

Because fatigue doesn't care kung expert driver ka,
mayaman, sikat, engineer, doctor, o sanay sa kalsada.

The road doesn't award medals for pushing through exhaustion,
pero isang maling segundo can produce lifelong consequences.

Kaya tandaan bago bumiyahe:

SLEEPY? PARK.
SAFE PLACE.
SHORT NAP.
THEN REASSESS.

Ang destination puwedeng maghintay nang kaunti.

Mas okay nang ma-late sa pupuntahan,
kaysa hindi ka makarating kailanman. ❤️

Take a nap, not a chance.

 #52KAPAG ARCHITECT KA NADati, puno ay puno,bench ay upuan lang sa kanto.Ngayon:“Canopy eight meters.”“Slope one-point-f...
22/08/2026

#52
KAPAG ARCHITECT KA NA

Dati, puno ay puno,
bench ay upuan lang sa kanto.

Ngayon:

“Canopy eight meters.”
“Slope one-point-five.”
“FFL zero-zero.” 😅

Dati, building lang ang tanaw.
Ngayon may setback, cladding at elevation ka nang sigaw.

Dati, daan lang ang daan.
Ngayon:

“Tama ba ang drainage at gradient niyan?”

Dati, bintana ay bintana.
Ngayon chine-check mo na ang light, view at ventilation niya.

Ganyan ang architecture.

Hindi lang profession ang nabago.

Pati mata mo, may drawing set na sa utak mo.

At ang pinaka-delikado?

Kahit nasa bakasyon ka na,

may imaginary dimension line ka pa ring nakikita sa paligid. 😂

RSManansala

 #51SAN MARINO COLOR THEORYSa isip natin, red means spicy,yellow means mild, easy-peasy. 😅Pero si San Marino, parang may...
21/08/2026

#51
SAN MARINO COLOR THEORY

Sa isip natin, red means spicy,
yellow means mild, easy-peasy. 😅

Pero si San Marino, parang may sariling decree:

“Yellow ang maanghang,
red ang hindi.”

Kaya sa grocery, tingin ka nang tingin,
akala mo red ang chili, pero yellow pala ang pipiliin.

May nagsabing marketing trick,
para bumalik ka at bumili ulit quick. 😂

May nagsabing design lang,
para kita ang sili at hindi matabunan ng background.

Pero lesson dito, simple at tunay:

Huwag hulaan ang produkto sa kulay lamang palagi.

Basahin ang label, tingnan ang flavor,
dahil minsan ang utak natin ang tunay na saboteur.

At sa buhay parang tuna rin:

Hindi lahat ng red ay hot,
at hindi lahat ng yellow ay not.

RSManansala

800 branches na ang McDO!” #40Noong dekada ’70, may Pilipinong may pangarap,si George Yang, pursigido kahit sagot ay sal...
17/08/2026

800 branches na ang McDO!”
#40
Noong dekada ’70, may Pilipinong may pangarap,
si George Yang, pursigido kahit sagot ay salat.

Sumulat sa McDonald’s, hindi pinansin,
sumulat ulit, parang rejection ang breakfast din. 😅

Hindi sumuko.

Nag-crew pa sa Hong Kong,
para matutunan ang sistema from bottom to strong.

Hanggang noong 1980,
dumating ang chance,
Nakuha nya ang master franchise, kalaban ang malalaking negosyante,
finally nanalo at nag advance.

At noong 1981 sa Morayta nagsimula,
maliit ang branch, pero mahaba ang pila.

Big Mac, fries, cheeseburger, pie,
at ang Pinoy crowd, agad nagsabing:

“Ay, bagay ’to sa buhay!” 😂

Lumipas ang panahon, nagkaroon ng rice,
chicken, spaghetti, Pinoy taste ang advice.

At mula sa isang tindahan sa University Belt,
lumaki ang Golden Arches,
Umabot ng 800 branches.

Ang aral?

Minsan ang success hindi dumarating sa first letter.

Minsan kailangan mong magsulat ulit,
magtrabaho sa baba,
matuto,
maghintay,

hanggang ang dating:

“Hindi pwede.”

magiging:

“Kailan tayo mag-o-open?”

At hanggang ngayon, sa simpleng:

“Tara, McDo!”

buhay pa rin ang kuwento
ng taong hindi marunong sumuko.

[email protected]

Adresse

QC
Democratic Republic Of The
1105

Heures d'ouverture

Mardi 10:00 - 17:00
Mercredi 10:00 - 17:00
Jeudi 10:00 - 17:00
Vendredi 10:00 - 17:00
Samedi 10:00 - 17:00

Téléphone

+639169806008

Notifications

Soyez le premier à savoir et laissez-nous vous envoyer un courriel lorsque Econtractor Construction publie des nouvelles et des promotions. Votre adresse e-mail ne sera pas utilisée à d'autres fins, et vous pouvez vous désabonner à tout moment.

Contacter L'entreprise

Envoyer un message à Econtractor Construction:

Raccourcis

Partager