23/05/2026
BINNENKOMEN - bijna nabij #2 : Welbevinden als ruimtelijk verlangen /
I wanna heal, I wanna feel
what I thought was never real
I wanna let go of the pain I’ve felt so long
Somewhere I belong
(Somewhere I Belong, Linkin Park °2003)
Misschien schuilt in die woorden een fundamenteel ruimtelijk verlangen.
Niet enkel de zoektocht naar een plaats om te wonen,
maar naar een plek waar iemand zichzelf kan ervaren zonder voortdurende spanning tussen lichaam, omgeving en verwachting.
Binnen het thema Belonging van het London Festival of Architecture wordt belonging beschreven als iets gelaagds, kwetsbaars en voortdurend in beweging, gevormd door herinneringen, gemeenschappen, ervaringen en de manieren waarop een omgeving iemand draagt of net uitsluit.
Misschien raakt architectuur precies daar aan iets fundamenteels.
Niet alleen aan hoe we wonen,
maar aan hoe we ons ergens aanwezig kunnen voelen.
Wat maakt dat iemand zich ergens kan bevinden, niet alleen fysiek,
maar ook mentaal, emotioneel en zintuiglijk?
Misschien gaat belonging daarom niet enkel over identiteit of gemeenschap,
maar ook over welbevinden.
Over hoe een ruimte iemand ontvangt.
Hoe een omgeving aanvoelt.
Hoe architectuur nabijheid, rust, bescherming of openheid mogelijk maakt.
https://www.londonfestivalofarchitecture.org/blog-post/2026-festival-theme-belonging/
- - - - -
Binnenkomen – bijna nabij poogt de invloed van architectuur op welbevinden te verzamelen en onder de aandacht te brengen.
Binnenkomen verwijst naar de wijze waarop we een omgeving tot ons nemen.
Bijna nabij verwijst naar de menselijke zoektocht naar verbondenheid, vertrouwdheid en een bewoonbare nabijheid, tot onszelf, tot anderen, tot de natuur en tot de intentionele wereld rondom ons.
It has taken me the full 29 years to somewhat grasp how I even begin to understand my sense of belonging. I have come to learn that it is not static, and it could […]