04/01/2026
მინდა გულიდან წამოსული დიდი მადლობა ვუთხრა თითოეულ ადამიანს,
ვინც ამდენი წლის განმავლობაში მენდობოდა,
ვინც სარგებლობდა იმ სერვისით, სადაც მე ვთანამშრომლობდი,
ვინც ნდობა გამომიცხადა და არჩევანი ჩემზე გააკეთა.
ეს ნდობა ჩემთვის არასოდეს ყოფილა უბრალოდ სიტყვა.
მე მთელი ამ წლების განმავლობაში თავდაუზოგავად ვემსახურებოდი ყველას —
ხშირად საკუთარ დროზე, ენერგიაზე და ჯანმრთელობაზეც კი უარის თქმის ფასად.
და გულწრფელად ვიცი, რომ ვინც პირადად მიცნობს, იცის:
მე ყოველთვის ბოლომდე ვაკეთებდი ჩემს საქმეს და ადამიანურად ვუდგებოდი ყველას.
ვიცი ისიც, რომ ამდენი წლის შემდეგ ჩემით კმაყოფილება ბევრისგან მომისმენია —
და ეს არის ყველაზე დიდი ჯილდო.
ვინც პირადად არ მიცნობს, მოკლედ გაგეცნობით:
მე ვარ თათია, მყავს ოთხი შვილი და მეუღლე.
ჩვენ ცოტა ხნის წინ გავხსენით ჩვენი ოჯახის დიდი ოცნება —
საცხობი Gio’s Bäckerei,
რომელიც დედაჩემის, ჩემი მეგობრების და მთელი ოჯახის დახმარებით შევძელით.
ეს ადგილი ჩვენთვის უბრალოდ ბიზნესი არ არის.
აქ ჩავდეთ გული, სული, ძალა და ყველა რესურსი, რაც გაგვაჩნდა.
დღე და ღამე იქ ვართ — ვმუშაობთ მთელი ოჯახით,
იმ იმედით, რომ თქვენამდე მოვიტანოთ საუკეთესო პროდუქტი —
როგორც აქაური, ისე ქართული,
ისეთი, როგორსაც საკუთარ ოჯახს შევთავაზებდით.
ახლა კი მინდა გულწრფელად აგიხსნათ ჩემი მდგომარეობა,
რადგან ამანათების თემაზე ბევრს გიფიქრიათ და მეც ძალიან ბევრს ვფიქრობ.
თუ მე ამ საქმიანობას თავს დავანებებ,
ძალიან ბევრი რამ შეიცვლება —
და ამას თან ახლავს დიდი პასუხისმგებლობა,
რომელიც გულზე ძალიან მძიმედ მხვდება.
მეხათრება ჩემი ერთგული მომხმარებლების,
მეხათრება ის კურიერი,
რომელიც ამდენი წელი პატიოსნად და კეთილსინდისიერად გვემსახურებოდა.
მაგრამ სიმართლე ის არის, რომ დღეს მე უკვე სხვა რეალობაში ვარ.
მყავს ოჯახი, ოთხი შვილი და წამოვიწყე ახალი საქმე,
რომელიც მთელ ჩემს დროს და ენერგიას მოითხოვს.
ფიზიკურად აღარ შემიძლია მთელი კვირა სახლში ვიჯდე
და დაველოდო ამანათებს —
როდის მოუნდებათ მოტანა, როდის წაღება.
რეალურად შემიძლია ამანათების მიღება და გაცემა მხოლოდ შაბათს,
და ასევე შესაძლებელია, რომ კვირას გაიტანონ.
დანარჩენ დღეებში გამონაკლისი შეიძლება იყოს,
მაგრამ მხოლოდ წინასწარი, ადამიანური შეთანხმებით
და არა ისე, რომ ვინმემ თავი დამავალდებულოს.
თქვენ კარგად მიცნობთ —
მე ყოველთვის ვუწყობდი ხელს ადამიანებს:
სახლში მიტანით,
გვიან გადახდის ნებართვით,
ხშირად ისე, რომ ზოგი წავიდა, გადაიკარგა
და მე ჩემი მცირე შემოსავლებიდან დამიფარავს მათი ვალიც.
ამიტომ მინდა გულწრფელად გითხრათ:
ტკბილ სიტყვას შეუძლია ბევრი,
თხოვნას შეუძლია ყველაფერი,
მაგრამ ბრძანებას — ვერაფერი.
მე არ ვარ ადამიანი, ვინც პასუხისმგებლობას გაურბის,
მაგრამ დღეს რეალურად ვდგავარ არჩევანის წინაშე.
და ამიტომ გისვამთ ამ კითხვას გულწრფელად, როგორც ადამიანებს,
ვინც ამდენი წელი ჩემ გვერდით იყავით:
👉 დავრჩე ისევ ამანათებში, ამ პირობებით, თუ არა?
თქვენი აზრი ჩემთვის მართლა მნიშვნელოვანია.
მადლობა ყველას ნდობისთვის, გაგებისთვის და ამდენწლიანი ურთიერთობისთვის.
რაც არ უნდა იყოს საბოლოო გადაწყვეტილება,
ეს მადლიერება გულიდან არასოდეს გაქრება. ❤️
